Lena, Peter en ik onderweg naar Andinet.
Vandaag stond er eerst een ontmoeting met de ex-caprioolkinderen op het programma. We spraken af in de Andinet gebouwen.
De meeste van de ex-studenten hebben ondertussen een eigen huisje of appartement gekocht. Wanneer ze vertellen over hoe het leven op straat was, en de vergelijking met hoe het nu met hen gaat, doen ze dat met tranen in de ogen. Ze vertellen over jarenlang, sommige op leeftijd van vier jaar, overleven op straat. Velen waren jarenlang verslaafd aan allerlei drugs en zijn heel fier dat ze dat overwonnen hebben dankzij het project. Om hen te bedanken heb ik twee Stash liedjes gespeeld. Het blijft een bizar kader om mijn liedjes te spelen, maar wel fantastisch als ervaring. Ik dacht dat ze westerse muziek niet konden waarderen maar niets is minder waar. De eerste steen naar een Ethiopische carrière is gelegd ;-)) Lena deed iedereen een rugzak en enkele regenjassen van Ernst & Young cadeau. Beelden zeggen meer dan woorden, ...
nadien waren we te gast op een traditioneel trouwfeest, eerst enkele beelden van de weg ernaartoe...
en dan de trouw, heel speciaal, een hele ceremonie, nog meer dan bij ons ;-), maar wel heel mooi en super gastvrij.
Nadien bezochten we de congregatie 'zusters van moeder Theresa'. Hier worden weeskindjes (boorlingen, HIV-kindjes,...) opgevangen. Deze kindjes worden hier medisch verzorgd en krijgen onderwijs. In de nieuwgebouwde school is er plaats voor 1.000 kinderen.
Tijdens ons bezoek werd er een boorling van 1 dag oud binnengebracht die zijn eerste 24 levensuren enkel water kreeg. Voor ons nog echt ondenkbaar als je ziet hoe pasgeboren baby's in onze maatschappij dagelijks worden verzorgd en opgevolgd.
Bij het bezoek aan het weeshuis, sprongen de kindjes letterlijk in onze armen.
We hebben enkel foto's van bij onze aankomst. Er werd gevraagd, uit respect voor de kindjes, geen foto's meer te nemen (d.i. een regel nog uit de tijd van moeder Theresa).
Vandaag was mentaal en emotioneel een zware dag.
Wordt vervolgd...
Tot morgen, Gunther
A demane, Lena
A bientôt, Peter
1 opmerking:
Ongelooflijk wat jullie doen! Dat verdient meer dan een pluim...
Wat me opvalt is dat de toon van jullie "briefjes" over het dagverloop in Ethiopië zwaarmoediger, intenser en aangrijpender is dan die van voordat jullie vertrokken. Wat vanzelfsprekend is, natuurlijk..
Ik denk -ben ervan overtuigd- dat onze eigen problemen in het niets verdwijnen, vergeleken met de situaties in Ethiopië. Wat betekent een herexamen nog, of een scheiding van je ouders, als de Caprioolkindjes niet eens de kans hebben om fouten te maken omdat ze niet naar school kunnen gaan (dankzij jullie is dat natuurlijk verbeterd!), of niet eens hun ouders kennen, als die nog leven natuurlijk!? Indien we allemaal wat meer zouden relativeren (inderdaad), zou de wereld (ónze wereld alleen, spijtig genoeg) er veel rooskleuriger uitzien. En dan zouden we misschien eens durven denken aan diegenen die het écht moeilijk hebben, en hen helpen zoals jullie doen! Bedankt!
Groetjes van een stille bewonderaar ;-)
Katrien
Een reactie posten